Willemijns Weeshuis

Vorig jaar zamelden we met de challenge voor het eerst geld in voor het goede doel (ROPA). Dit jaar is het goede doel de prachtige keuze van een jonge Amersfoortse hardloopster. Ze liep op haar 17e al mee op de 10km tijdens de marathon van Amersfoort maar nu hoorde ik via mijn dochter over haar ambitie. Lees hieronder haar verhaal.

Hoi, mijn naam is Willemijn, ik ben achttien jaar en woon in Amersfoort. Afgelopen jaar heb ik mijn vwo-diploma gehaald en heb ik besloten om niet meteen te gaan studeren maar een tussenjaar te nemen. Dit omdat ik graag mijn eigen steentje wil bijdragen aan een betere wereld, om niet alles als vanzelfsprekend te beschouwen maar stil te staan bij de mensen die het minder goed hebben dan wij hier in Nederland. Mijn drijfveer hierbij is: We can’t help everyone, but everyone can help someone.
Ik ben geïnspireerd geraakt door het verhaal van de Amerikaanse Maggie Doyne, uitgezonden door de NPO in ‘Floortje naar het einde van de wereld’. Zij runde al op 23-jarige leeftijd een weeshuis in Nepal.
Na lang zoeken ben ik ook in Nepal uitgekomen, waar ik een goede organisatie heb gevonden om tien weken lang vrijwilligerswerk te doen. Het is een weeshuis in het zuiden van Nepal dat wordt gerund door een Nepalees stel: Sushila en haar man Hira. Samen zorgen ze momenteel voor twaalf kinderen, die zij als hun eigen kinderen beschouwen: “this is my happy family.” Al negen jaar zorgen zij voor weeskinderen, met alleen de hulp van een aantal vrijwilligers per jaar.

Na een aantal berichtjes te hebben uitgewisseld, heb ik aan Sushila gevraagd waarom ze het weeshuis heeft opgezet. Haar verhaal, haar liefde en doorzettingsvermogen hebben mij geraakt en wil ik daarom graag met jullie delen.
Na een ervaring op 17-jarige leeftijd met weeskinderen heeft Sushila de droom gehad om een weeshuis te openen: “But one day I made myself a promise that I will open an orphanage to help children.” Sushila is gestart met het steunen van kinderen door geld te sturen zodat ze naar school konden. Pas toen zij en haar man getrouwd waren, namen ze kinderen in huis en begonnen met het opbouwen van een klein weeshuis. Er was echter niet veel geld beschikbaar en in het begin was het moeilijk voor hen om zich staande te houden: “I used to put my kids around the fire every night 11 to 12 o’clock to get warm and make sure they will never get cold.” Met zo’n groot hart als dat van Sushila kunnen deze kinderen volgens mij geen betere vervangende mama hebben.

Om deze redenen wil ik het weeshuis in Nepal steunen. Liefde geven, liefde krijgen en hopen dat ik ze daar weer een stapje verder kan helpen in hun ontwikkeling: “We went through a lot but we were just happy and loved each other.”

Door met deze actie mee te doen steun je dit weeshuis om deze kinderen een betere toekomst te geven. Ik neem het geld mee zodat we daar hun bibliotheek kunnen verbouwen; er boeken neer kunnen zetten, actief lerende spelletjes, etc. Het geld zal ik met zorg voor de kinderen uitgeven zodat we samen ons steentje hebben bijgedragen en deze twaalf kinderen weer verder hebben geholpen. Want: we can’t help everyone, but everyone can help someone.

Willemijn haar belevenis is ook te volgen via haar facebookpagina.